(O)V-Infarct door vorst en sneeuw
Geschreven door Marius Alkema 17 februari 2012 | 16:28
Nu dooit het, maar de afgelopen twee weken leidden bijna tot een ouderwetse 11-stedentocht, zo koud was het. Het begon op vrijdag 3 februari. Toen viel er ongeveer zes cm sneeuw en het vroor er lekker bij. Voldoende voor 23 wisselstoringen en een nationaal treininfarct. Wat maakte dat dit infarct optrad? En welke lessen kunnen we leren op het gebied van mobiliteit en nieuw werken?
Allereerst de analyse van de NS. Die stelt dat het de schuld is van ProRail, want: Er waren genoeg treinen en genoeg personeel. Alleen het spoor werkte niet en daar moeten we overheen! Prorail geeft de schuld aan de ingewikkelde dienstregeling van de NS. Vergeleken bij vorige winters vielen er veel minder wissels uit (want inmiddels voorzien van verwarming) en er waren bijna geen kapotte treinen.
De NS heeft een aparte afdeling die dagelijks zorgt voor ‘bijsturing’ van de dienstregeling. Dat gaat goed tot aan een zekere grens. Doen zich teveel problemen tegelijk voor, dan raakt bijsturing overbezet en verliest NS de controle over het spoorsysteem. Dan weet niemand meer welke treinen nog rijden en welke stil staan.
Om de vervoerschaos compleet te maken, liep het verkeer ook nog vast op diverse snelwegen, wat leidde tot een plek in de top 5 van de meeste filekilometers ooit.
Nieuw Werken helpt
Als NS en ProRail enkele belangrijke principes van Nieuw Werken zouden hebben toegepast, dan waren de problemen denk ik niet ontstaan.
Ten eerste: Stel je doelen vast (in klanttermen graag) en werk samen! Mensen, middelen (NS) en verbindingen (ProRail) kan je beter niet scheiden. Zo mag uw ICT bijvoorbeeld nooit op zichzelf staan. ICT moet zijn afgestemd op de samenwerkingsbehoefte in uw bedrijf en die optimaal faciliteren, zodat uw klant profiteert en u ook.
Ten tweede: Leg de verantwoordelijkheid voor dienstregelingen, roosters e.d. waar die hoort: bij de mensen zelf. Centraal regelen leidt altijd tot chaos op het moment dat het aantal verstoringen te groot wordt. De managers kunnen het niet meer aan. Vreemd? Nee, menselijke maat. Ik kwam zelf op de bewuste ‘zwarte vrijdag’ om half 8 ’s-avonds van Utrecht naar Ede-Wageningen door spontaan eigen initiatief van twee machinisten en twee conducteurs. Ze meldden door de intercom dat ze uit eigen beweging een trein hadden gepakt en waren gaan rijden om de klanten van de NS te helpen. Ze waren overigens zo eerlijk om te melden dat ze zelf ook graag naar huis wilden J. Prachtig staaltje eigen verantwoordelijkheid!
Ten derde: Werk met kleine zelfstandige eenheden. De geschiedenis wijst uit dat afdelingen tot 150 mensen nog met elkaar kunnen communiceren. Maak je het groter, dan ontstaat snel bureaucratie met bijbehorende regels en procedures, minder eigenaarschap en lange doorlooptijden. De NS kijkt met jaloezie naar de regionale treinvervoerders. Zij reden ondanks sneeuw en ijs met een eenvoudige dienstregeling grotendeels op tijd!
Tot slot de ultieme remedie die Nieuw Werken biedt tegen een (O)V-infarct: Blijf, zeker bij slecht weer, lekker thuis werken en ervaar eens hoe prettig en efficiënt dat kan zijn!
