Over loslaten & (ver)binden
Geschreven door Bas van Gool 23 december 2011 | 15:50
Hoog op de agenda van menig P&O, of HR verantwoordelijke staat het fenomeen 'boeien & binden'. Dit intrigeert mij nogal. Mijn stelling zou zijn 'loslaten & (ver)binden'. Hieronder leg ik uit waarom.
Definitie
Laten we eerst even de definitie erbij pakken. In mijn oude, vertrouwde woordenboek van Kramers staat het volgende:
boei'en (boeide, h. geboeid) in boeien sluiten; fig geheel bezighouden.
bin'den (bond, h. gebonden) vastmaken; hechten; een band maken om; verenigen; dik maken van soepen.
Laten voor nu het binden van soepen even negeren en ons richten op de rest van de definities.
Boeien wordt hier in figuurlijke zin gebruikt en slaat dus op ‘het geheel bezighouden’. Dit roept bij mij termen op als passie, bevlogenheid en interesse.
Binden gaat over het vastmaken van een individu aan een organisatie/bedrijf. Dat klinkt negatief, want lijkt op vast, gevangen en benauwend.
Niet meer van deze tijd
Op 14 december 2011 publiceerde Forbes Magazine de top 10 redenen waarom grote organisaties hun beste talent niet kunnen behouden. Een verheugend artikel als je het mij vraagt. Eindelijk komen talenten beschikbaar voor het grotere goed.
We leven immers in een tijdperk dat wordt gekenmerkt door openheid en sociale vernieuwing, wisdom of the crowd en samenwerken en –creëren. Allemaal begrippen die niet passen bij het toe-eigenen van talenten.
Daarnaast staan we met z'n allen voor een grote uitdaging vanwege de verminderde instroom en verhoogde uitstroom op de arbeidsmarkt. Deze ontwikkeling dwingt ons op een andere manier met beschikbare capaciteit om te gaan.
Passend bij de komende generatie(s)
Eén van de kenmerken van generatie Z of Einstein is dat zij zich als collectief opstellen en niet, zoals de voorgaande generaties, als individu. Denken aan het grotere goed, de maatschappij, de wereld, past binnen hun benadering van het leven. Zij zijn er op gebrand een duurzame bijdrage te leveren en willen daar werken waar ze dit kunnen bereiken. Steeds korte periodes en op meerdere terreinen tegelijkertijd. Deze generatie proberen te binden is een kansloze onderneming.
Loslaten & (ver)binden
Hoe moet het dan wel, vraagt u zich misschien af. Mijn antwoord: Loslaten, vertrouwen en daarmee verbinden. Een nachtmerrie voor veel organisaties die jarenlang geprofiteerd hebben van hun Human Capital. Die mee zijn gegaan in het concept van boeien en binden en daar veel geld in hebben geïnvesteerd. Om dan om te schakelen naar loslaten zal een moeilijke opgave zijn. Toch zal het mijns inziens de sleutel blijken om dit decennium innovatief en ondernemend te doorstaan. Loslaten voelt vooral onnatuurlijk omdat de controle lijkt te verdwijnen. Immers als je loslaat kun je niet meer sturen op de toegevoegde waarde voor de eigen organisatie. Een schijnzekerheid natuurlijk. Vertrouwen in de eigen kracht van je organisatie en van daaruit de mensen die er voor werken boeien is veel belangrijker en zeker duurzamer.
Conclusie
Durft u er op te vertrouwen dat de talenten die voor uw organisatie werken losgelaten kunnen worden, terwijl ze geboeid blijven? Is uw merk, of imago, of missie zo krachtig en aansprekend dat deze talenten zich hiervoor in willen blijven zetten? Ongeacht de contractvorm, KPI's en arbeidsvoorwaarden? Volgens mij bent u dan klaar voor de komende tijd en kunt u samen met uw talenten zoeken naar nieuwe vormen van verbinding. Het psychologisch contract is dan geboren.
Fijne kerst!
